تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و هشتم :
با حرفش نتوانستم خندهام را کنترل کنم و بی اختیار باز خندیدم.
به زن و بچّهی سلیمزاده آسیب نمیزد؟! این آدم واقعاً مجنون بود!
به پایم اشاره کردم و گفتم:
- آره، معلومه که آسیب نمیزنی!
پناهنده متوجّه اشاره من به پایم شد و در حالی که به خوردن انگورش ادامه میداد، گفت:
- اون، کار رشونده، نه من، همونطور که آوردن اون بچّه هم کار اون بود.
خندهام به پوزخندی تمسخØ
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۳۰ روز پیش تقدیم شما شده است.

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
حق با شماست؛ ولی پدرش کلا میخواد دانیار کاری نکنه. امّا دانیار اگه عاقل بود صبر میکرد فعلاً ماهان و پس بگیرن برگردن بعد یه کاری کنه😅
۳ سال پیشنفیسه
0کار خوبی کرد که زدش
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
چراا 🥲
۳ سال پیشفاطیما
0وای چه کرد پدر دانیار چرا زدش این طورررر
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
نتونست ساکت بمونه چون😅
۳ سال پیشاسرا
0وای یعنی جون اینا عزیزجون بقیه نه آخ دانیارداره آتیش میگیره بیچاره
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
بایدم آتیش بگیره بچه
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

نفیسه
0چون نباید اینقدر ساده لوح باشه جونشو به خطر بندازه باید با نقشه پیش بره